Czerniawa-Zdrój

Czerniawa – Zdrój zaliczana jest do jednych z najstarszych uzdrowisk na Dolnym Śląsku. Jej wyróżnikiem jest źródło Zdrój Jana. Jest ono bogate w szczawę wodorowęglanowo-wapniowo-magnezowo-żelazistą. Natomiast drugi zbiornik odznacza się wysoką radoczynnością. W efekcie istnieją tu doskonałe warunki do leczenia chorób kobiecych, niedokrwistości, reumatyzmu i wyczerpania.

Miejscowość powstała w XVII wieku. Obecnie wchodzi w skład Świerardowa – Zdroju. Znajduje się w głębokiej Dolinie Czarnego Potoku. Nad nią wznosi się Czerniawska Kopa (szczyt w Górach Izerskich).

Historia Czerniawy – Zdrój jest związana z rodziną Schaffgotschów. To właśnie do nich należały te ziemie. Z czasem zaczęli osiedlać się na nich mieszkańcy, pracujący w sąsiedniej hucie szkła. Następnie dołączyli do nich czescy protestanci, którzy właśnie w Czerniawie ukrywali się przed prześladowaniami religijnymi. Koniec XVIII stulecia oznacza początek wydobywania rud kobaltu z kopalni "Jana Nepomucena" oraz odkrycie pierwszych źródeł z wodami mineralnymi. Już w 1860 roku powstał pierwszy dom zdrojowy. To właśnie pod jego potrzeby sprowadzono pierwsze wanny kąpielowe.

Czerniawa – Zdrój słynie też ze sprzyjającego mikroklimatu. Miejscowość otaczają lasy liściaste i bukowe. Można też spotkać bory świerkowe. W okolicznych lasach znajdują się m.in. gajowce żółte, czyśćce leśne, fiołki leśne, modrzyki górskie, miesięcznice trwałe, miłosny górskie czy szafrany wiosenne. Poza tym pełno tu torfowisk z typową dla nich roślinnością. Założono nawet rezerwat florystyczny Torfowiska Izerskie. Spacerowicze mogą w nim spotkać m.in. brzozę karłowatą, jałowca halnego, wełniankę pochwowatą, turzycę bagienną czy też modrzewnicę zwyczajną. Jeśli zaś chodzi o zwierzęta, to mamy do czynienia m.in. z sarnami, jeleniami, dzikami, nornikami, ryjówką, łasicami, świergotkiem nadwodnym i lerką borową. Na uwagę zasługują też rzadkie skorupiaki występujące w tutejszych wodach.

Kuracjusze, którzy będą mieli już dość zabiegów leczniczych bądź ożywczych spacerów po okolicznych lasach, mogą zobaczyć chaty sudeckie z XIX wieku. Najciekawszą z nich jest dom barkowy nr 12 z 1765 roku. Na przełomie XIX i XX stulecia doszło do jego przebudowy.