Jedlina-Zdrój

Jedlina – Zdrój to niewielkie i niezbyt liczebne miasto uzdrowiskowe na Pogórzu Wałbrzyskimi. Do tutejszych sanatoriów powinny się udać osoby cierpiące na dychawicę oskrzelową, przewlekłe nieżyty dróg oddechowych, pylicę płuc, przewlekłe zapalenia zatok oraz choroby stawów. To także idealne miejsce do regeneracji wymęczonego organizmu. Ponadto w jedlińskim zakładzie przyrodoleczniczym stosuje się głównie kąpiele mineralne oraz inhalacje górnych dróg oddechowych. Można też skorzystać z Pijalni Wód Mineralnych, która znajduje się w samym centrum miejscowości.

Miasteczko położone jest między Górami Wałbrzyskimi a Sowimi. Aż z trzech stron otaczają je wzgórza porośnięte lasami. Turyści mogą więc wspinać się na Rzepiska, Mniszy Las, Kobielę Leśniaka i Borową.

Miejscowość pochodzi najprawdopodobniej z XIII wieku, zaś jej nazwa nawiązuje do rosnących tu dawniej przepięknych lasów jodłowych. Już w XVI stuleciu odkryto pierwsze źródła z wodami leczniczymi, aczkolwiek zaczęto je wykorzystywać na większą skalę dopiero w XVIII wieku. Międzynarodową sławę uzdrowisko uzyskało dopiero w połowie XIX stulecia, kiedy to zajęła się nim Charlotta, żona gen. Barona von Seherr – Tossa, ówczesnego właściciela Pałacu Jedlinki. To właśnie wtedy do miejscowości zaczęli przybywać znamienici goście, zwabieni nie tylko tutejszymi źródłami, ale i wyjątkowo pięknym parkiem zdrojowym. W jego centrum usytuowano prześliczny pałac, który po latach zapomnienia i składowania w nim zboża, udaje się stopniowo odrestaurować. Obecnie odbywają się w nim bale i festyny w plenerze.

Oprócz tego w Jedlinie – Zdroju warto zobaczyć Dom Zdrojowy, mieszczący się przy Placu Zdrojowym 1. Budynek pochodzi z II połowy XVIII wieku, aczkolwiek w latach 1836 – 1837 dokonano jego częściowej przebudowy. Początkowo znajdowały się w nim gabinety kąpielowe i salon wypoczynkowy. W wyniku przebudowy dołożono jadalnię, salon muzyczny i czytelnię. Tutejszy ogród otoczono zaś tzw. collonadą. Obecnie budynek znajduje się pod ochroną konserwatorską.

Na uwagę zasługuje także Dom Pastora, powstały w 1773 roku. Przez pewien czas zamieszkiwał w nim pastor ewangelicki, później przeszedł w ręce lekarza pracującego w pobliskim uzdrowisku, po czym przekształcono go w schronisko turystyczne dla młodzieży. Współcześnie można go podziwiać jedynie z zewnątrz, bowiem jest ciągle zamieszkiwany.

Warto się także zainteresować Domem Bractwa Strzeleckiego ze strzelnicą, Domem Gminnym oraz dawną szkołą ewangelicką, w której obecnie mieści się Centrum Kultury. Z zewnątrz można też przyjrzeć się dawnej plebani ewangelickiej i Domu Zgromadzenia Sióstr Szarytek od Św. Elżbiety. Ciekawostką jest także obecny teren rekreacyjny, który do 1978 roku pełnił rolę... cmentarza przykościelnego. Nie można zapomnieć o świątyniach. Spore zainteresowanie wzbudza też dawny zespół kościoła ewangelickiego, w którym obecnie mieści się kościół parafii rzymskokatolickiej.